سهلااااااااامممم.. بهد مدتها دوري و دلتنگي وانتظار بيش از حدتون باسه اومدنم(زهي خيال باطل) اومدم آپ كنم... آخه اين چن وخته زياد درگير بودم( يه چي بيشتر از زياد..!!) ولي خو ديه تموم شد ديه.... نه اينكه نيامااااا ميومدم ولي فقط ج نظرارو مي دادمم. ديه وخت باسه آپ كردن نيميموند..! خلاصه كه دلم به اندازه يه شي خيلي كوشولووووو تنگوليده شده بود... ولي خب تو اين مدت تونستم چن تا شعر( البته به قول ييكي از دوستام اينا اسمش شعر نيس آي كيو!!!.. چون وزن و قافيه نداله...!!! خو منم كه فك كردم!! ديدم جدي جدي راس ميگه ها ولي خو هر شي هس يه شي تو مايه هاي همون شيزاس ديهههه!!) گفتم البته يكي يكي مي ذارما همشو يوهويييي بذارم يه خط در ميون مي خونين و شايدم فقط اولشو آخرشو بوخونين!! .... من كه شما رو مي شناسمممم... فوتو خودمين.... خو آخه آپ طولاني خوندنش سخته ديه!!! نيس؟؟؟؟؟ چلا ديه هس.. منم بتون حق ميدم...شما هم كه كلك!!! باسه همينم يكي يكي قراره بذارمشوووون... باسه تك تكشونم نظر بدينااااا اين تن بميره!!!!

بي هيچ حالي نشسته ام...نه در تب و تاب آينده.. و نه در غم گذشته... بي هيچ صدايي.. بي هيچ نفسي... چشمانم خيره به در و ديوار.. دستانم حلقه شده به دور زانوانم...خيالت دمي راحتم نمي گذارد.. ثانيه ها خاطرات بر باد رفته مان به رخم مي كشندو قطره اي اشك را يادگاري به من مي بخشند...

گويي ساعت ايستاده.. زمان نمي گذرد...هرثانيه به اندازه قرن ها برايم مي گذرد... لحظات بي تو بودن را چگونه مي گذرانم؟؟؟؟ به كدامين اميد؟؟؟؟

ناگاه خيالم به سوي آن روزها پرواز ميكند... روزگاري نه چندان دور... در همين حوالي... من بودم و تو... آسمان مهتابي...در آغوش هم... خيره به هم.... در نگاهت هزاران اميد موج مي زد...برايم از آينده مي خواندي.... از آينده اي نزديك... از روزهاي با هم بودنمان بي هيچ دغدغه و ترسي.....

اشكهايم مهلت نمي دهند..مي غلتند به روي گونه ام همچون سيل...هق هق گريه ام را كس نمي شنود... نبودنت را نمي توانم هضم كنم... درد فراقت برايم سنگين است... سنگين تر از يك كوه آهن....

در نبود تو به چه كسي بگويم دوستت دارم...

بدون تو نمي توانم.... حتي از خود نيز دل بريده ام... در نبود تو تكيه گاه من كيست؟؟؟

شانه هاي چه كسي مرهمي ست براي اشك هاي غريب من...آغوش چه كسي دوايي ست براي گريه هاي شبانه ي من...

من خسته ام... با دلي شكسته... قلبي فسرده... روحي آشفته... چشماني خيس... حالي پريشان....

اين دنيا و مردمش را نمي خواهم... دنياي بي تو بودن را نمي خواهم...از دنيا و اذيت و آزارش.. درد و رنجش... سختي و نامرديش بيزارم....

لحظه ي رفتنت پايان دنياي من بودد...

من ديگر وجود ندارد... من تنها شده است... من تمام شده است....

تونيستي و از حال اين روزهاي من خبر نداري...نمي داني لحظه هاي بي تو بودن را چگونه تحمل ميكنم.. دواي درد من كو؟؟؟ دنياي من كو؟؟؟؟

اما تو دنيايت را ساخته اي... بدون من... بدون حتي خيال من...دنياي تو من نبودم...تو دنياي خود را درجايي ديگر... در تني ديگر يافتي...

و من همچنان بي حس و حال.. در تب و تاب ديدارتوام.....

                                            اما چه سود؟؟؟؟؟؟؟؟؟

خووووب اين يكي كه تموم شد... حالا كه خوندين نظر يادتون نره ها... اگه مكشلي هر شي كه داره بگين حتمااااااا